tirsdag 3. mars 2009

Sjela treng føde og lekamen klede


Då er det på tide å syne fram produksjonen frå den siste tida. 

Ullgenseren over er strikka i Àlafos lopi, vart ferdig til jol og tilhøyrer mannen i huset, men eg fekk æra av å vere modell.

Àlafos lett-lopi gav ein noko tunnare og lettare genser, og eg er svært nøgd med resultatet!

Mønsteret til både denne og genseren over kjem frå eige hovud.  

Når ein går mykje og langt på ski høgt til fjells, og serleg når vêret er sers kaldt og blåsande, treng ein gode vottar. Såkalla polvottar i kunststoff kan berre ha det så godt. Det er tykke, heimespita og tova ullvottar med vindvottar i bomullsstoff utanfor som gjeld. Og ser de på storleiken her (før toving, men lell...), skjønar de kven av oss som er den som går lengst og mest på ski ;-)

Anorakk er det neste som trengst. God gamaldags bomullsanorakk som gjer at ein kan gli rett inn i eit bilete frå Johansens tur, frå fastfrosne Fram mot Nordpolen i 1895.

Same bomullsstoff vart bruka i vindvottane og anorakken, men som de ser under farga eg anorakkstoffet. Tidlegare har eg bruka bjørkebork og farga stoff på same måten som ved garving av skinn, men av ein eller annan uforklårleg grunn gjekk ikkje det då eg freista (fleire gonger) i haust. Kan det vere fordi borken ikkje var hausta på rett tidspunkt? At bjørka var for gamal? At dette stoffet ikkje tok opp farge like godt som bomullstoffet eg har bruka før? Uvisst. Endte iallefall opp med å bruke tekstilfarge. 

Den 14. mars 1895 byrja Johansen og Nansen turen i lag med hundespanna sine for å nå polpunktet, men innsåg 7. april at den stutte, arktiske sumaren ikkje ville vere nok for å nå heilt fram. Dei var då på 86° 04', det nordlegaste punktet noko menneske til då hadde vore. 

Tunge tider venta, men dei kom fram til Frans Josefs land der dei overvintra, og overlevde på tran, kvalross-spekk og isbjørnkjøt. Sumaren 1896 heldt dei fram sørover, og det var nærast eit mirakel då dei på Kapp Flora møtte Jackson som leidde ein britisk ekspedisjon der. Nansen høyrde menneskelege røyster og lydar, og sprang til i retninga lyden kom frå. Langt der borte såg han små menneske, og dei visste då at dei var redda. Nansen og Johansen gjekk ned og bort til dei. «How do you do?», sa Mr. Jackson.

Nansen og Johansen fekk sidan skyss med den britiske forsyningsskuta «Windward» til Nord-Noreg, og kom til Vardø 13. juli 1896, éi veke før Fram med Sverdrup til rors kom til Skjervøy. 

Ragnar Kvam jr. har skrive boka "Den tredje mann" om Hjalmar Johansen, som også var med Amundsen mot Sørpolen i 1911. Denne kan eg sterkt tilrå, kanskje serleg som lydbok! Ingenting er som å høyre ei bok samstundes som ein målar, ryddar, køyrer bil, spitar eller bakar brød.