lørdag 25. oktober 2008

I vinden


I dag har eg vore i vinden!

Med flagrande hår mellom dansande trekroner, og med snøgge steg over gamalgult lauv.  Vel inne i huset att sjuga beinlausen kring nova, ruska i taket og la seg mot glasruta så ein radt kjende vinden var på veg inn! 

Det er mange som har vorte inspirerte av slike luftmassar i rørsle, og mange assosiasjonar og liner sprett også opp i hugen min ved tanken på vind. Det vert vanskeleg for meg å velje, når det står mellom Hauge, Garborg og yndlingstullediktet mitt frå ein god del år attende i tid. Men, køyr på, køyr på seier mitt indre, ein overdose poesi må folket vel tole. Det er som når eg tek meg ein durabeleg støyt tran, etter å ha gløymt det ei vekes tid. Ta att det tapte. Correct me if I'm wrong når eg trur at Folket ikkje har for vane å sköta sin själ med dagleg poesi. Eg seier det berre, rett ut, lyrikk og (torske-) lever, av dét treng ein daglege dosar for å best mogeleg ivareta sitt legeme og sin sjels helbred.

Me byrjar klassisk. Eg har i løpet av denne komatøse dataperioden vore på Jæren, og når i tilleg Ruskeveirdiktet, som eg likar å tenkje på det som, er eitt av dei fyrste som kjem meg i hugen når det sjugar og beinlausen ranglar, då er det ingenting som høver betre.

Veslemøy ved rokken 

D'er Haust. Det ruskar ute
med Regn og kalde Vind.
Smaafuglen flyg mot Rute
og vilde gjerne inn.
Men under Omnen god,
der ligg paa Sekkje-Pute
han gamle Mons i Ro.

Der ligg han trygg og drøymer
Og blinkar stilt og smaatt
og alt i Verdi gløymer
og hev det varmt og godt.

Og segjer ingin Ting,
men liksom inn seg gøymer
med Rova sveipt i Kring.

Som Silke-Nøste fine
han ligg i mjuke Skinn
med Svevn i kvar den Mine
og alle Kløar inn.
Og glyrer likesæl
med kloke Augo sine
og murrar smaatt og mèl.

Ein kan aldri tenkje på vind utan å tenkje på Olav H. Iallefall kan ikkje eg dét. Olav og biletvevarinna som gav honom ei plate med Bach og Händel. 

Du var vinden

Eg var ein båt utan vind. 

Du var vinden. 

Var det den leidi eg skulle?

Kven spør etter leidi, når ein har slik vind! 

Til slutt eit, etter mitt hovud brilliant lite vers. Eg minnest ikkje skrivaren, orsak, men diktet er eitt av dei eg ber med meg og vert glad av kvar gong eg finn det for godt å seie det høgt. Eg hugsar godt fyrste gong eg las det - hoho, tenkte eg, fjellet i tralten sin, og så kyllingen då! Dette er det ultimate påskediktet (men det kjem med her på grunn av den fine solgangsbrisen til slutt)

Fjellet veit ikkje det er påske.

Det held det gåande i same tralten.

Og så kyllingen, stakkar, som var blitt slik i vinden! 

Ha ein framleis herleg haust, der ute i vinden, og hugs:

LØV is in the air! God helg ;-) 

Alle bileta: www.flickr.com

tirsdag 21. oktober 2008

Faderullan

Eg får FNATT og vert GAAL.

Det er i dag 24 dagar (forøvrig eit lukketal, men ikkje i denne samanhengen, nei ;-( ) sidan eg levera den *X@!!¤§ maskina til Telebutikken Ullevål (eg ser ingen grunn til ikkje å ureklamere for dei om dagen). Då eg levera, sa dei at reparasjonstid og sending fram og attende og alt ville ta 14 dagar, maks 17-18. Eg har vore TOLMOODIG, og ikkje masa mest nokon ting, men i dag ringde eg.

"Åå, ja, hva var navnet ditt igjen? Og telefonnummeret? Hva gjaldt det, sa du?" Ho skulle ringe oppatt når ho hadde funne ut av denne INTRIKATE saka (=kvar er maskina no, og kva er status.) Etter mange timar hadde ho framleis ikkje ringt, og eg ringde på nytt. EG HAR BESTEMT MEG FOR Å VERE STRENG. Det er nemleg eit stort problem å vere skrivemaskinlaus! To oppgåver ventar på meg, og varsellampene som set i gong når det er på høg tid å kome i gong med skrivearbeidet, dei har allereie blinka ei stund. Nett no står dei og lyser intenst! Innleveringsfristen nærmar seg, og pulsen aukar. Skal eg byrje å skrive for hand?! Som i gamle, IKKJE gode dagar, for kor lang tid går det ikkje når ein skal skrive 7 utkast og misser klypp-og-lim-funksjonen slik at ein faktisk må skrive av alle lov- og forskriftstekstane frå lovdata.no.

Eg ringde på nytt altså. Det var ei ny dame. "Hva gjelder det, sa du? Hvem har du snakket med? Hva var navnet igjen?"

Kjære Telebutikken, eg seier det berre, De høyrer frå meg! Om ikkje to-tre daglege telefonoppringjinar er verkemiddel godt nok, lyt eg byrje å troppe opp i butikken kvar ettermiddag på veg heim frå skuledagen. Butikken er liten som eit kott, og DET skal de vite, at eg sit ikkje i eggeskalkvite auditorium og luktar parfyme heile dagane lenger - hånei, her er det besetningsmedisin og storfe på fullfôr og i høglaktasjon som gjeld, og då talar me kusjit! Flytande sådan. Det kan hende mitt Daglege Grimme Åsyn vil få fart på fisen.

Og for å ha det sagt: JA, denne daud-datamaskin-episoden støttar ABSOLUTT opp under mitt hat mot tekniske ting generelt, og tekniske ting som ikkje fungerer spesielt. It feels baaad -