mandag 29. september 2008

Alvorleg, men stabil

Datamaskina mi har gått inn i koma. Ho vart treigare og treigare over nokre dagar, og brått festa pila seg midt på skjermen og kunne ikkje least meir. Etter mykje om og men og fram og attende med butikken maskina kom ut av, er ho no levert inn - "på sjukehus", og mi vurdering av stoda og status er "alvorleg, men stabil". Doktoren sa kuren tok 3 veker, så eg må smørje meg inn med tolmod.

Faderullan.

Så det vert nok stilt ENDÅ ei tid framover er eg redd. Og så eg som har laga så mykje fint å syne fram, og har så fine haustfargar utom glaset. Jaja.

tirsdag 9. september 2008

Smårips og solsikker











Need I say more?

Jo, kanskje dette: Hadde ein kunne levd på solsikkestilkar og rips, ville me gått vinteren trygt i møte. Men skulle ein pynta med poteter og hatt skvåsj med vaniljesaus til dessert, hadde det nok både sett ut og smaka heller tamt er eg redd... Heldigvis er me velberga med både estetiske og gode gulrøter, frodig lauk og sukkererter nok til ein himmelsk hærskare :-)

torsdag 4. september 2008

Gjer ein annan mann ei beine




Han kom or fjellet, skulde heim,

fekk føring ifrå Osa

ut til Øydvinstò.

Og han var raust

og baud betal.


Men Osamannen

var ikkje fal:


Eg vil betala;

eg kan ikkje nå deg

med ei beine att.


So gjer ein annan mann

ei beine då,

sa Osamannen,

og skauv ifrå.

                                             Olav H. Hauge



Kjenner dikt-hyrnet er ein god stad å vere om dagen.
Då eg kika gjennom bileta frå Vestlandsturen og fann desse frå Osa, sa det seg sjølv. 
Eg kom også til å tenkje på dette med å gjere einkvan ei beine -

Då eg gjekk heim frå skulen i dag, kom eg forbi ein liten veg der det stod ein rullestol i grøfta. Stolen var tom, men beint nedom låg det einkvan. Det var ei kvinne, vaksen, gamal, mager og med fillete klede. Ho var så veik - sikkert kald, sikkert våt, men ville ikkje ha hjelp, ville ikkje opp. Orka såvidt tale, kunne fortelje ho var utskriva frå sjukehuset i dag tidleg, var på veg til sosialkontoret. Kor lenge hadde ho lege der? Dei fleste berre strena forbi - ettermiddag, veit du, travelt, heim frå arbeid, heim til middag og kaffikoppen. Heldigvis var det ei til som kom og stod der saman med oss, me fekk ringt etter sjukebilen og ho fekk vonleg den hjelpa ho trong. 

Det var så vondt å tale med henne, ho var så motlaus, vonlaus - ville ikkje ha hjelp, ville berre liggje der, orka ikkje meir. Det var vanskeleg å høyre kva ho sa, men ho fortalde at ho ikkje hadde nokon, og i går hadde dei tvangsinnlagt henne. Ingen stad var heim. Ingenting var verdt noko.

Kvifor er me så redde for å stogge opp? Når einkvan ligg der hjelpelaus og åleine. Redd for å verte involvert? Redd for å få riper og arr i hornhinna, få uklåre soner i den perfekte verda ein elles går omkring og er konge i? Det er utruleg trist. Det hjelper ikkje å blunde. Hjelper ikkje å sove. Du skal ikkje sove, men heller gjere som Osamannen - og ein dag er det kanskje du som får ei beine att, når du treng det. 



Stream nest. Alle bilete frå Osa, inst i Hardangerfjorden, juni 2008