søndag 24. august 2008

August



August er det mykeste myke jeg kjenner,
denne skjelvende streng mellom sommer og høst,
denne dugg av avskjed i mine hender.

Dette hemmelig milde innover jorden,
denne lyende stillhet:
Tal Herre, tal!
Dette lyset som hviler
på modningens høyde,
dveler
og synker mot visningens dal.

Disse kvelder da trær
er som skygger i skyggen.
Denne etterårsferd over sted og forstand.
Jeg har drømt at jeg seilte mot Evigheten,
og en kveld i august var den første
besynderlig duse kjenning av land.

Jeg vet midt i alt det jeg ikke vet:
August er det mykeste myke jeg kjenner,
myk som sorg og kjærlighet.


Einar Skjæraasen



Eg kan ikkje tenkje meg nokon betre kombinasjon enn diktet "August" av Skjæraasen, og datoen i dag - den magiske talkombinasjonen ein støtt ber med seg og ventar mot, alle dei 364 andre dagane i året. Enno i dag, når eg for lengst har kome inn under definisjonen av vaksen (men på ingen måte kjenner meg som anna enn den lisle jenta eg allstøtt har vore), er det ei varm kjensle i bringa ved attkjenninga av dagen min på kalendrar, ja til og med dersom ein skulle vere så heldig at "best før-datoen" på mjølkekartongen inneheld dei trolldomsfulle tala.

Diktet skildrar for meg nett noko av dét som er så spesielt med denne månaden me no snart gjer oss ferdige med. Dette halvt disige, dulde; dei varme, hausttidlege skumringstimane, og morgonane med den fyrste eim av haust i skarp luft. Det er ikkje eigentleg merkbart - det er berre ein glimt, ei dogg, eit fjom - ei aning - noko er i kjømda. 

Det er hausten som kjem. Gylne dagar, lauv og korn og sol som gull over alle haugar.
Ei fantastisk tid, ei fanfare, eit avsluttingsnummer utan sidestykke!
Men likevel byrjinga på slutten. På undergangen. Byrjinga på den lange, kalde dvaletida. Og skulle ikkje august nettopp difor bere med seg ein melankoli - eit sug i bringa, når den siste rest av sumar glepp or hendene som var dei numme og utan kraft. Dogg av avskjed i mine hender.

August er grøderikdom og bognande greiner. August er søteplehaust og saftige, blodraude plommer. August er å verte sitjande i stilla i hagen, etter skumringstida, med levande ljos og nokon å stø hovudet mot når kvelden sig over i natt. Kjenne dei siste milde drag av sumar over kinna. Høyre svalene som samlar seg, klare for ferda mot sør. 



- Takk for alle gode helsingar i høve åremålsdagen! Det er godt å kjenne varmen når andre kjem ein i hug. Njot den siste augustveka som best de kan! :-)

3 kommentarer:

Kathrine sa...

August ja. Og så kommer September, og så Oktober...En herlig tid:-) Vakkert skrevet, både Skjæraasen og du.

Skjønner J har kommet hjem fra Peru, eller var det Brasil?
Stikk innom bloggen min, så ser du hvor J skulle ha vært i reinsjakta...
Hils når du ser han igjen. Og lykke til i studietia utover.

;-))

Lilledora sa...

vet ikke helt jeg om det er du eller Skjæraasen som skriv vakrest.
Tenkte masse på deg i går, overaskelse i posten, sånn småning om

Marie sa...

Du skriv så vakkert, det går rett inn i hjarte mitt... Trur me må vere tvillingsjeler du og eg...