lørdag 10. januar 2015

Ekstremsport

For nokre er den ultimate laurdagen å kaste seg ut or eit fly med fallskjerm på ryggen. 
Andre balanserer ytst på fjellkvasse eggar utan noko tryggjingsopplegg i bakhand. 
Ekstremsport i høgste grad, spenninga kryp langs ryggrada og adrenalinet gjer deg intenst tilstades i livet. 

For andre av oss, er den perfekte laurdagen lydbok, sjokolade, ein god kopp te - og eit strikketøy i ein eller annan fase. Trygt og godt, koseleg og langt unna det sers ubehagelege adrenalinet. 


MEN, frå tid til anna kan også eg kaste meg ut i ekstremsport, slik som under ferdigstillinga av sauejakka - då eg klyppte utan noko form for "backup"! 
For ikkje -strikkarar er det sikkert ikkje vits i å lese vidare, dette er nerding på eit herleg høgt nivå. 

Når ein strikkar ei jakke rundt og rundt, vert ein nøydd til å klyppe opp til slutt, og tradisjonelt har visst dei fleste anten sydd på symaskin eller hekla fyrst, for å sikre maskene frå opprekking før ein klypper opp i midten. Men, strikkar du i ordentleg saueull (ikkje superwash, ikkje alpakka, ikkje kunstig tulleull), er friksjonen i garnet/maskene nok til å unngå opprekking fram til du har sydd kanten inntil. 


I klyppekanten er det 7 masker: 1 vr, 5 r, 1 vr.
Her er det strikka knappestolpar før klypping. 


Du klypper i den midterste maska, dvs maske nr 4. 


Her ser du kanten frå innsida etter klypping, men før sying.


Her har eg bretta den klyppte kanten mot innsida av jakka (ikkje knappestolpen), og sydd fast med det same garnet som jakka er strikka i. Eg har sydd med fortløpande sutur (!), dvs heilt vanlege og ikkje for tette sting. NB - ikkje sy så djupt at det vert synleg framme på jakka, og ikkje stram tråden noko serleg (det vert også synleg). 


Til slutt har eg sydd eit dekorativt band over (med vanleg sytråd), for å løyne "sårkanten". 
Pass på at bandet ikkje er for stramt - jakka er elastisk, men ikkje bandet. 
Til høgre ser de ferdigsydd kant, men utan bandet. Den vrange maska i overgangen mellom klyppekanten og knappestolpen gjer at kanten legg seg fint inntil. 




Mønster: Sinnasaujakka av Ann Myhre (Pinneguri)
Garn: Rauma finullgarn, fargane 452 sand og 438 blågrøn. 

For meir info: http://www.ravelry.com/projects/Fivrel/sinnasaujakka-2

onsdag 17. desember 2014

Jolekvelden på kjerringa...?!



Ei veke til jol! Om nøyaktig ei veke sit alle, kvar i sin heim, og sukkar nøgde over mat og drykk og gler seg over gåver som ligg og ventar - eller kanskje alt er opna og beundra og teke i bruk. 

Ja, det vonar eg i allefall! For slik det ser ut no, er det slett ikkje sikkert alle gåvene vert ferdige og klare i tide, og eg som meinte eg byrja så tidleg og hadde så god tid! Då hadde eg nok ikkje teke med i reknestykket to stk barn som har ein dags- og leggjerytme som utfyller kvarandre perfekt (akkurat når den eine er ferdig med mat, svevn, do, av- eller påkleding, anything - er det den andre sin tur...), uthus-snekrings-oppteken-mann-heile-tida, at me faktisk må ha mat og reine klede og ei viss grad av hushygiene sjølv om det er desember - og ein del andre (eigentleg føreseielege) faktorar. Helst vil ein jo pusle og sysle og spinne og spite og saume heile tida! 

Inspirasjonen og entusiasmen er på topp, det er så mange flotte og kreative folk der ute, og eg er så GLAD for bloggar, podkastar, pinterest, fb, instagram, youtube osb, for det opnar ei verd av idear og påfunn og praktisk gjennomføringshjelp! 
Raringar! Eit påfunn eg og Å hadde ein novembersundag. 
Små charmiga kompisar som med lyklering og bjølle og sin herlege, 
lubne kropp held orden på, tja - livet ditt?!

Dette er ikkje tida for å røpe for mykje, men de skal få sjå nokre frampeik, og eg lovar å dokumentere alt på grundig vis på nyåret. Men no lyt eg hive meg på sneisane snarast! 




Sauejakka nr 2 - eg har klyppt UTAN saum eller hekling!

Adventskalender - sydd 24 tøyposar = once and for all!


Ja, eg har også eit kreativt prosjekt på gong som inneber bruk av gjerdesag! Og det er gama med power tools, hehe ;-)

Eiga utforming, både jente og vest/tunika faktisk! 
Mønster (på vesten...)kjem, fylgj med, fylgj med!

Og til slutt ei søt avslutning, slik eit kvart måltid og ein kvar dag bør ha - Tankestreg av Bente Geilsk. Kvar er beste staden å ta bilete med nok ljos i desember? I ein kvit hotelldusj...!

fredag 12. desember 2014

Nissegleder og nissestrekar



På tunet går ein nisse rundt og er så blid
og triveli med lua si, 
ho nikkar og ho smilar og ho er så glad
for nisselue vil ho gjerne ha!

Og mora ja, ho strikkar og ho strikkar, 
og ho nikkar, klokka tikkar, 
ho vil så gjerne ha med nokre prikkar, 
men nissejenta seier nei- nei-nei. 

For nissejenta er ein liten tøysekopp
og med sin kropp, ho gjer eit hopp! 
Eg vil slett ikkje vente på den Månetopp, 
for lua treng eg på min vesle kropp! 




Haha, what can I say, dette var jammen ikkje meininga, men tastaturet tok meg og vips hadde me eit lite impulsvers som tonefylgje til illustrasjonane. Som de ser, det er berre å tinge nokre timar med meg om de treng ei parodisk vise til eit selskap eller anna høve ;-) 

Nisselua vart spita på eit par kveldar, etter Liten Fugl si oppskrift her. Eg gløymde å lese alle instruksjonane men spita iherdig i veg, så nissejenta vart visst halv-langluenisse allereie halvvegs i desember og lenge før langluefesten på Månetoppen den 23... Det skuldast at eg felte kvar 3. pinne heilt til topps. Dusken laga eg og nissejenta i hop, klassisk pom-pom eller kva det nå heiter...

Fakta:
Garn: Viking garn, 130 gram inkl dusk
Pinnar nr 6
Passa til eit hovud på 3,5 år, passar nok både neste år og året etterpå der også...

torsdag 4. desember 2014

Et dukkehjem


For eitt års tid sidan sauma eg iherdig på eit uvanleg morosamt og utfordrande prosjekt - eg laga ei tøydokke til dotter Åslaug, ei waldorfdokke som mange kallar det. Ho fekk namnet Alva, og du kan lese meir om henne her.

Slike dokker har ein kropp av bomullstrikot fylt med ull, og er mjuke og faste og har ei tyngd og ein vermde i seg heilt ulik dokker av plastikk. Andletet skal ha eit nøytralt uttrykk, slik at borna i leiken sjølve kan leggje kjensler og sinnsstemningar i dokka, og det såleis er fantasien deira som avgjer om ho er glad eller lei seg, forundra eller ettertenksam. Og fordi dokkene er handlaga, er kvar og ei unik - og perfekt på ein uperfekt måte, slik me menneske er.


I år skal jolegåva til dotter og dokke vere ei fornying og utviding av garderoben, og sidan me er i den kalde årstida er det haute couture strikk som gjeld. Då damene i Vottelauget utfordra oss strikkersker med ei eventyrleg vottetevling for ein månads tid sidan, nytta eg difor høvet til å både ta del i tevling og lage jolegåver samstundes, og prosjektet passa som hand i vott - eg vann nemleg Hjarteknusarprisen med desse dokkevottane her. Bakgrunnen for mønsteret og utforminga, og tips til korleis du sjølv kan lage slike vottar (passar også til beibi), kan du lese om her på ravelry-sida mi.


Som de ser, er heile antrekket laga med utgangspunkt i blåbærmønsteret og -fargane, og med latviske fletter både her og der!


Inspirasjon, tips og instruksjon til korleis ein lagar slike dokker, sjå bloggen Tusindfryd.

Eg brukte boka "Tusindfryd-dukker" av Wenche O. Steensen då eg sauma, ei pedagogisk og fin bok eg kan tilrå om du vil prøve deg.

mandag 24. november 2014

Margit og Torjus


Margit og Torjus er våre to nyaste tilskot til familien og livet i Sjøli.
To halvtårsgamle sauer, eller lomb som dei per definisjon enno er - eit saulamb og eitt veirlamb, av rasen gamalnorsk spælsau (GNS). 

Kvifor sau? Svaret er, som på så mykje anna her i verda - kvifor ikkje?! Eg ser mest berre føremoner med å ha ein liten sauehop i hushaldet, den einaste ulempa må vere at ein lyt engasjere avløysarar til å stelle dei om ein vil reise bort i ny og ne.

Sauer er utruleg trivelege dyr. Dei er folkekjære, selskapelege og set stor pris på å verte kosa og tala med. Har ein born, er sauer plent rette i storleiken; ein tre-/fireåring kan stå kjake mot kjake og kose, dei kan utan problem ha ein "tête-a-tête" og sjå kvarandre djupt inn i augo.

Sauer har eit roleg og harmonisk gemytt. Er du god mot sauene dine, er dei gode mot deg, tolmodige og fredeleg står dei og tek i mot og gjev kos. Sauer med lam har eit naturleg verneinstinkt som alle mødre får (og her er det sterke krefter i sving; du køddar ikkje med ei mor med ungar, altså!), og kan naturlegvis verte strenge om du ikkje respekterer deira naturlege grenser og åtferd. Vêrar kan også vere nokre luringar, dei kan kome til å stange deg om du snur ryggen til, men oftast berre for å få meir merksemd eller kos, eller fordi dei synest du er ein ordentleg tulling som dei berre vil ha bort så dei kan få vere i fred. Eit ærleg uttrykk for noko dei fleste av oss tenkjer og kjenner frå tid til anna...

Sauer er kulturlandskapspleiarar av ypperste merke. Dei nyttar ein ressurs me elles ikkje kan bruke til noko, og lagar naudsynte og gode produkt - dei gjer om gras og urter, småskog og kvistar til ull, skinn og kjøt. Dei held graset stutt, held skogsvoksteren unna, dei gjer landet vårt vakkert. Samstundes gjødslar dei slik at plantene får ny næring å vekse av, slik at insektene har noko å leve av og i, og dette gjev sidan mat til fuglar som vert rikelege i både tal og typar.




Husdyr tilfører også noko anna til liva våre, til miljøet her me bur, verdiar som kan vere vanskelege å kome i hug og uvant å setje ord på. Synet av beitande dyr, roleg luntande, halen som piskar bort flugene, måten dei stoggar opp frå tid til anna, lyfter hovudet, lyttar og ser seg ikring. Lyden av sauebjøller, rolege, jamne klangar frå den uregelmessige rørsla over grasbakkane. Eit og anna brek, ei mor som kallar, eit lam som svarar og kjem springande, vibrato i røysta og glede i attersynet.

Går du heilt nære, kan du høyre lyden av tenner som mel sund gras, og når dei ligg og kviler -  lyden av jortande dyr. Lukta som ligg over markene - ikkje sterk, som etter gjødselspreiing i våronna, men den milde angen som berre kjennest som ei aning, om morgonen når sola driv bort nattedoggen, og når skyming fell og kvelden listar seg på tå over kløverenga. Den søtlege hesteangen, eller den varme, nære, rike eimen av varm ull. Det er slike sanseopplevingar som gjer oss til dei me er, som krydrar livsminna våre og gjer dei til anna enn daude fotografiske oppstillingar.

Dei gjer livet fleirdimensjonalt; dei gjev dagane lag på lag på lag med det som verkeleg er. 




onsdag 19. november 2014

Slekters gang


Familien aukar støtt og stadig - no er me 10 med smått og stort: Ein gut og ei jente, ei kone og ein kar, ein katt og ein hund, ein sau og ein vêr, og eit kaninpar. Ja, og så alle mysene då - men dei vil me ikkje tale så mykje om. Dei har pusekatten Åsmund ansvar for...

Det er underleg å kome attende til bloggen no, halvanna år etter siste skriveri, og sjå at dét gjekk føre seg den 14. april 2013. Nøyaktig eitt år seinare, kom den vedunderlege, vesle guten vår, Såmund, til verda.

Eit anna kjært og godt familiemedlem fyller i desse dagar eitt år; dokka Alva.
Det var eit veldig artig og utfordrande prosjekt å lage ei slik dokke, og undervegs gledde eg meg til å sjå uttrykket hennar Åslaug då det vesle tøy-andletet openberra seg or gåvepapiret jolekvelden.


Sidan den tid har Alva fått vore med på mykje og mangt, vorte tydeleg eldre, mist ei flette som vart sauma på att, og fått av og på seg kleda sine eit utal gonger. Jolegåva frå meg i år vert ny garderobe, noko som venteleg vil glede både Alva og mor hennar.

Eg kjem ut or dvalen....og skipar eit nytt politisk parti

Når bjørnen går i hi, freistar eg kome meg ut av dvalen.
Bloggdvalen.
For det er på ingen måte nokon livsdvale eg balar med, heller tvert om - for kvardagane, ja LIVET, om ein skal sjå stort og poetisk på det, er ei rekkje augneblinkar som ballar på seg, utan rast eller ro; og tida, ja tida kjem og kjem og går og går og er her støtt og stadig utan å gje rom nok og ro nok og i det heile teke  - det er for få timar i døgeret, for få dagar i veka og for få veker og månader i året!

For få til kva då? Det er jo ikkje for få timar til å rydde opp, pusse vindauge, brette klede eller vaske do. Dei timane er det slett ikkje så nøye med. Det kunne også godt vore færre minutt per døger det var lov å kikke på fjesboki også. Eller sitje i bil. Saka er at det er for lite tid i livet til å strikke.


Hadde det vore mogeleg, ville eg røysta på Bygdelista som går til val på "Meir tid til strikking kvar dag!". Så vidt eg veit finst ikkje slikt noko parti, og kva anna kan ein då gjere enn å ta saka i eigne hender. Eg vil skipe eit nytt politisk parti.



Bilete frå http://tadanl.blogspot.no/2005/10/illustration-for-knitting-zine.html

Det er nemleg ikkje berre manglande strikketid eg ynskjer å gjere noko med. Det trengst også meir tid til å spinne! Ja, spinne garnet ein skal strikke av. Så trengst det sjølvsagt også nokre timar årleg for å farge garnet. Plantefarging. Noko som inkluderer behov for meir tid til å gå i skog og mark og hauste inn lauv og lav og lusegras.

"Lovfesta rett til kjøkenhage". Dette er ein annan viktig parole i bygdelistepartiet mitt. Alle skal ha rett til å dyrke sin eigen mat, viss dei vil. Og skal ein ha berekraftig grønsakproduksjon, treng ein husdyrgjødsel må vite. Derav punkt 2: "Herunder fritt uttak av tid til framskaffing av jordforbetrande middel" - eller som det står i den tilhøyrande rettleiaren: "Alle skal få bruke den tida dei treng til å stelle sauene og kaninane og hestane sine, slik at dei lagar mest mogeleg lort".



For ikkje å tale om lesing av bøker og drikking av te (og stundom kaffi, når kvelden kjem kufst og ein treng å halde seg vaken for å få spunne og spita meir). Og sist men ikkje minst, tid til å inkludere BORNA  i alt dette, slik at dei også kan lære seg om dei enkle gleder, å skape sitt eige, å bruke hendene, å lage lokalt heller enn å kjøpe masseprodusert frå Asia (internt, heller enn eksternt barnearbeid), å dyrke og lage og nyte mat - i det heile tatt å leve eit godt liv med det me har av eigne ressursar, å leve eit liv som minst mogeleg går på bekostning av andres ve og vel, anten det er dyr eller menneske, her eller der.




Entre libros y gatos; Ilustración de Erin McGuire

Altså, stutt oppsummert, bygdelista Det gode liv-partiet sitt partiprogram:


1. Strikking kvar dag
2. Spinning kvar veke
3. Sauming når ein får lyst og behov
4. Mykje tid i kjøkenhagen
5. Meir tid til lesing (inkludert lydbokhøyring saman med alle ovannemnde aktivitetar)
6. Lesing, leik og kreative gleder i hop med ungane
7. Lage og ete god stuttreist, økologisk mat; mykje grønsaker, og dyr som har hatt gode liv
8. Te og kaffi og sjokolade til alle
9. Daglege skogsturar for lekam og sjel (og finne fine materialar til å lage ting og tang).

- ja, og så var det blogginga, då...